روزي شيطان در گوشه مسجد الحرام ايستاده بود. حضرت رسول (صلي الله عليه و آله) هم سرگرم طواف خانه كعبه بودند. وقتي آن حضرت از طواف فارغ شد، ديد ابليس ضعيف و نزار و رنگ پريده، كناري ايستاده است.فرمود: «اي ملعون! تو را چه مي‌شود كه چنين ضعيف و رنجوري؟!»
گفت: «از دست امت تو به جان آمده و گداخته شدم.»
فرمود: «مگر امت من با تو چه كرده‌اند؟»
گفت: «يا رسول الله! چند خصلت نيكو در ايشان است، من هر چه تلاش مي‌كنم اين خوي را از ايشان بگيرم نمي‌توانم.»
فرمود: «آن خصلت‌ها كه تو را ناراحت كرده كدامند؟»
گفت: «اول اينكه هرگاه به يكديگر مي‌رسند سلام مي‌كنند و سلام يكي از نام‌هاي خداوند است. پس هر كه سلام كند حق تعالي او را از هر بلا و رنجي دور مي‌كند و هر كه جواب سلام دهد، خداوند متعال رحمت خود را شامل حال او مي‌گرداند.دوم اينكه، وقتي با هم ملاقات كنند به هم دست مي‌دهند و آن را چندان ثواب است كه هنوز دست از يك ديگر برنداشته حق تعالي هر دو را رحمت مي‌كند.سوم، وقت غذا خوردن و شروع كارها بسم الله مي‌گويند و مرا از خوردن آن طعام و شركت در آن دور مي‌كنند.چهارم، هر وقت سخن مي‌گويند: ان شاءالله بر زبان مي‌آورند و به قضاي خداوند راضي مي‌شوند و من نمي‌توانم كار آن‌ها را از هم بپاشم، آنان رنج و رحمت مرا ضايع مي‌كنند.پنجم، از صبح تا شام تلاش مي‌كنم تا اينان را به معصيت بكشانم. باز چون شام مي‌شود، توبه مي‌كنند و زحمات مرا از بين مي‌برند و خداوند به اين وسيله گناهان آنان را مي‌آمرزد.ششم، از همه اين‌ها مهم‌تر اين است كه وقتي نام تو را مي‌شنوند با صداي بلند صلوات مي‌فرستند و من چون ثواب صلوات را مي‌دانم، از ناراحتي فرار مي‌كنم؛ زيرا طاقت ديدن ثواب آن را ندارم.هفتم، هم اینکه ايشان وقتي اهل بيت تو را مي‌بينند، به ايشان مهر مي‌ورزند و اين بهترين اعمال است.»
پس حضرت روي به اصحاب كرده و فرمودند: «هر كس يكي از اين خصلت‌ها را داشته باشد از اهل بهشت است.»