دعا، هم طلب است و هم مطلوب، هم وسیله است و هم غایت، هم مقدمه است و هم نتیجه.

اولیای خدا هیچ چیزی را به اندازه دعا خوش نداشتند، همه خواهشها و آرزوهای دل خود را با محبوب واقعی در میان می گذاشتند و بیش از آن اندازه كه به مطلوبهای خود اهمیت می دادند به خود طلب و راز و نیاز اهمیت می دادند، هیچ گونه احساس خستگی و ملالت نمی كردند، به تعبیر امیرالمؤمنین خطاب به كمیل نخعی«هجم بهم العلم علی حقیقة البصیره ، و باشروا روح الیقین ، و استلانوا ما استوعره المترفون و أنسوا بما استوحش منه الجاهلون ، و صحبوا الدنیا بأبدان أرواحها معلقة بالمحل اععلی؛ علم همراه با بینش حقیقی به آنان هجوم آورده و آنان با روح (یا با نسیم لذت) یقین هم آغوش گشته اند و آنچه را نازپروردگان رفاه طلب دشوار پندارند بر خود نرم و هموار شمارند، و به آنچه نادانان از آن گریزانند انس گرفته اند، و به بدن هایی با دنیا همدم گشته اند که جانشان به جهان برین وابسته است». ( نهج البلاغه ، حكمت 147). برعكس دلهای زنگ گرفته سیاه و قفل شده كه از درگاه خدا رانده شده اند.

آنها كه لذت دعا و انقطاع از خلق به خالق را چشیده اند هیچ لذتی را بر این لذت مقدم نمی دارند. دعا آن وقت به اوج عزت و عظمت و لذت می رسد و صاحب خود را غرق در سعادت می كند كه دعا كننده لطف خاص الهی را با خود ببیند و آثار استجابت دعای خود را مشاهده كند. «و أنلنی حسن النظر فی ما شكوت ، و أذقنی حلاوه الصنع فی ما سألت ؛ خدایا! حسن نظر خود را در آنچه به تو شكایت كردم به من ابلاغ كن و حلاوت استجابت آنچه را از تو خواسته ام به من بچشان» (از فقرات دعای هفتم صحیفه سجادیه). 

آن دسته از بندگان حق لذت می برند كه اهل دل و اهل توكل و اعتماد به خدا هستند و آثار دعاهای خود و توكلها و اعتمادهای خود را مشاهده می كنند، از بهجتها بهره مند می شوند كه برای ما كمتر قابل تصور است.

از بالاترین لذتها این است كه انسان اثر هنر خود را ببیند. چه حالی به انسان دست می دهد اگر اثر هنر ایمان خود را، یعنی لطف خاص خدا را نسبت به خود ببیند. عزتی كه از راه موفقیت در توحید برای انسان دست می دهد و سرور و بهجتی كه در آن حال دست می دهد هزارها درجه بالاتر است، هزارها درجه لذیذتر و شیرین تر است.

نیایش در همین حال كه آرامش را پدید آورده است، در فعالیتهاى مغزى انسان یكنوع شكفتگى و انبساط باطنى و گاهى روح قهرمانى و دلاورى را تحریك مى كند، نیایش خصائل خویش را با علامات بسیار مشخص و منحصر به فرد نشان مى دهد، صفاى نگاه، متانت رفتار، انبساط و شادى درونى، چهره پر از یقین، استعداد هدایت و نیز استقبال از حوادث، اینها است كه از وجود یك گنجینه پنهان در عمق روح ما حكایت مى كند، و تحت این قدرت حتى مردم عقب مانده و كم استعداد نیز مى توانند نیروى عقلى و اخلاقى خویش را بهتر به كار بندند، و از آن بیشتر بهره گیرند، اما متاسفانه در دنیاى ما كسانى كه نیایش را در چهره حقیقتش بشناسند بسیار كمند.

دعا یكنوع كسب قابلیت براى تحصیل سهم زیادتر از فیض بى پایان پروردگار است.

و چه چیز بهتر از دعای فرج. دعایی که بیانگر برترین عمل است. منتظر مولا و آقایمان بودن. به یاد او بودن. با او صحبت کردن، با او نجوا کرن، با او رفاقت کردن، با مشورت کردن، با آقایامان هم دم بودن، با آقایمان غم خوار بودن، با آقایمان مهربان بودن.

بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد...

و یک توصیه به آنهایی که شجاعت دارند: دعا کنید که دعاهایتان مستجاب نشود. حدیثی قدسی است که اگر انسان ها در قیامت و در اوج ناامیدی تحفه هایی دریافت می کنند که بسیار مسرور می شوند، می گویند این چیست؟ ما که عمل خیری نداشتیم. می گویند این دعاهایی است که در دنیا برای شما مستجاب نشد، اما ثواب آن برای آخرتتان ذخیره شد.

یا علی


 

نوشته شده توسط محمد در چهارشنبه 1387/06/13 ساعت موضوع دعا | لينک ثابت