ذکر و دعا

از حلقه هایمان به در افتاد رازها

با قیل وقال بی ثمر عشقبازها

دوشید فتنه ای شتران دو ساله را

بر دوششان نهاد به بازی جهازها

شوخی شده ست و عشوه نماز شیوخ شهر

رحمت به بی نمازی ما بی نمازها

خیل پیاده ایم، کجا بازگو کنیم؟

رنجی که برده ایم ز شطرنج بازها 

ماییم و زخم خنجر و دست برادران

ماییم و میزبانی این ترک تازها

در پیش چشم کوخ نشینان غریب نیست

از کاه، کوه ساختنِ کاخ سازها

قرآن به نیزه رفت...خدايا مخواه باز

بر نیزه ها طلوع سر سرفرازها

در گنبد کبود زمان ما کبوتران

بستیم چشم و بسته نشد چشمِ بازها

ما را ز جنبش خس و خاشاک باک نيست

بر خاکمان مباد هجوم گرازها

قبل التحریر:« بعضی‌ها در فضای فتنه، اين جمله‌ی « كن فی الفتنه كابن اللبون لا ظهر فیركب و لا ضرع فیحلب » را بد ميفهمند و خيال ميكنند معنايش اين است كه وقتی فتنه شد و اوضاع مشتبه شد، بكش كنار ! اصلاً در اين جمله اين نيست كه: «بكش كنار». اين معنايش اين است كه به هيچ وجه فتنه‌گر نتواند از تو استفاده كند ؛ از هيچ راه. « لا ظهر فيركب و لا ضرع فیحلب » ؛ نه بتواند سوار بشود، نه بتواند تو را بدوشد؛ مراقب بايد بود... خب، اين كنار كشيدن، خودش همان ضرعی است كه یُحلب؛ همان ظهری است كه يُركب! گاهی سكوت كردن، كنار كشيدن، حرف نزدن، خودش كمك به فتنه است. در فتنه همه بايستی روشنگری كنند؛ همه بايستی بصيرت داشته باشند. » (آقا. در دیدار خبرگان)

بعدالتحریر:"ابن اللبون" میشود شتر دو ساله

http://www.rethinking-chamber.blogfa.com/post-31.aspx

نوشته شده توسط محمد در دوشنبه 1388/08/04 ساعت موضوع نکته ها | لينک ثابت